Schaatskoorts / De winter van 2009

Assendelft, 1 februari 2010

Schaatskoorts / De winter van 2009                            

Nee pap, vandaag hebben wij de 10 kilometer lange kinder Bannetocht van Jisp al geschaatst en dan gaan we morgen geen andere tocht doen hoor, zegt mijn 9 jarige zoon beslist.

Zijn nadeel is dat ik op oudere leeftijd vader van hem ben geworden.
Een vader die de prachtige winters waarin geschaatst kon worden in zijn hoofd heeft zitten en de aanwezige schaatskoorts over wil brengen aan zijn kinderen.
Je grote zus is geboren in de laatste stevige winter van 1997, vertelde ik en nu 12 jaar later is er weer een, o zo mooie onweerstaanbare, Eilandspoldertocht van 15 kilometers uitgeschreven.

Dit moet je meemaken, hoort bij ons poldermensen, niet weer 12 jaar wachten; we gaan met ze allen, punt uit, bromde ik, uit zorg de tocht anders te moeten missen.
Jawel hoor de volgende zondagochtend, vroeg op, de kinderen enigszins tegenstribbelend mee in de auto naar Graftdijk.

Honderden, duizenden mensen, gelukkig ik ben niet de enige met schaatskoorts, dit gevoel weer met zoveel mensen in een wijde polder te delen.
Parkeren op het land, stempelkaarten kopen en de voelbare opwinding bij de mensen waarnaast je de schaatsen onderbindt.
Mijn kinderen kijken verbaasd om zich heen, het is wel gezellig zo; kom laten we gaan.
Schaatsend, klunend, stempelend, koek en zopie, vallend, opstaan en weer doorgaan.

En dit jaar na een beetje vorst vraagt zoon: Pap, gaan we weer de Eilandspoldertocht doen?

Het is me gelukt, mijn kinderen hebben ook last van schaatskoorts.

H. Kerssens